Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που άφησα το δημοτικό σχολείο.
Κάποια στοιχεία έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Δε θα ξεχάσω ΠΟΤΕ το ξύλο που έτρωγα τόσο εγώ όσο και οι συμμαθητές μου στη τάξη από το δάσκαλο – γιατί απλά μιλούσαμε πομακικά, τη γλώσσα των γονιών και των παππούδων μας.
Πριν τριάντα σχεδόν χρόνια, κάποιοι αρμόδιοι έστειλαν στο χωριό μας έναν μουσουλμάνο δάσκαλο. Αυτός ο δάσκαλος έγινε δεκτός από τους κατοίκους του χωριού με πολλή επιφύλαξη. Και αυτό γιατί δεν τον καταλαβαίναμε, μόνον όσοι γνώριζαν τα τουρκικά μπορούσαν να συνεννοηθούν μαζί του.
Όταν διορίστηκε λοιπόν αυτός ο δάσκαλος στο χωριό μας, έτυχε να ξεκινάω κι εγώ τα πρώτα μαθητικά μου βήματα. Θυμάμαι τ’ άγουρα εκείνα χρόνια όταν μ’ έστελναν οι γονείς μας στο σχολείο κάθε πρωί μαζί με την αδερφή μου.
Όμως εδώ θέλω να μοιραστώ μαζί σας και ένα ακόμη οδυνηρό παράπονο. Κι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι όταν οι γονείς μας έστελναν στο σχολείο του χωριού, όλα τα παιδιά μιλούσαμε Πομακικά, τη μητρική μας γλώσσα, που την μαθαίναμε κι από τα παραμύθια της γιαγιάς μας. Ο δάσκαλος του χωριού δεν μας επέτρεπε να μιλάμε τη γλώσσα μας. Επέμενε να μας διδάσκει μια ξένη γλώσσα, την τούρκικη. Όταν πήγαμε εμείς σχολείο, δεν ξέραμε ΟΥΤΕ μία λέξη τούρκικη. Κάθε φορά που ακουγόταν λέξη Πομακική, ο δάσκαλος θύμωνε και μας φόβιζε με διάφορους τρόπους για να μη συνεχίσουμε.
Πρόσφατα σχόλια
πριν από 6 ημέρες 20 ώρες
πριν από 1 εβδομάδα 1 ημέρα
πριν από 3 εβδομάδες 6 ημέρες
πριν από 3 εβδομάδες 6 ημέρες
πριν από 5 εβδομάδες 6 ημέρες
πριν από 8 εβδομάδες 6 ημέρες
πριν από 10 εβδομάδες 2 ημέρες
πριν από 11 εβδομάδες 3 ημέρες
πριν από 12 εβδομάδες 5 ημέρες
πριν από 17 εβδομάδες 1 ημέρα