Μελίβοια

Γεννήθηκα Πομάκος

Σε τούτα δω τα χώματα

Άνοιξα τα όμματα,

Μια πατρίδα ορεινή

φιλόξενα μικρή

Μεγάλωσα στα πράσινα βουνά

Κι όργωσα τη γη σκληρά,

Όπως ’κάνανε γενιές

Πριν από ’μένανε πολλές

Με τ’ Αλεξάνδρου τη πνοή

Αιώνες μάχησα στη γη,

Τον οχτρό μου να πατήσω

Το χωριό μου να κρατήσω

Και σ’ όλο μου το βιό

Πάλεψα με το θεριό,

Που τον λένε καπηλευτή

Της φυλής μου ξενιστή

Απ’ της μάνας μου το στήθος

Έμαθα πως είναι μύθος,

Ότ’ είμαι Αγαρηνός

Υποχείριο καθενός

Μήτε Τούρκος, μήτε Σλάβος

Μήτε γενίτσαρος κουρσάρος,

Γεννήθηκα Πομάκος

Θρακιώτης μονομάχος

Των γονιών μου ιστορίες

Και γερόντων νουθεσίες,

Μου ’μάθαν για κατακτητές

Πού ’ρθαν στη Ροδόπη απ΄το χτες

Κάποιοι ξένοι....

Δε μ’ αφήσαν’ να μιλήσω

άσμα να τραγουδήσω,

Στη γλώσσα τη Πομακική

Τη δική μου μητρική

Όμως εγώ,

τυμπανίζω δια παντός

πως….

Τη γλώσσα μου ’δώσαν Πομακική

Στερνή κληρονομιά σημαντική

Μελίβοια

Πομακοχώρια

Ξενόγλωσσα άρθρα

Πομακόγλωσσα άρθρα

Ο Ύμνος της καρδιάς μας

Πρόσφατα Άρθρα

Δημοφιλές περιεχόμενο

Πομάκικο αναγνωστικό

Ή ύποθηκευμένη γλωσσική ιδιαιτερότητα τών Πομάκων

Πρόσφατα σχόλια